چکاوک

sama — Fri, 07 Mar 2008 23:39:18 GMT

دل تنها عضوي است كه با نگاه لمس مي شود.

2. دل تاري است كه وقتي بشكند بهتر مي نوازد.

3. خدا را بخوان تا خدا تو را از خواندني ها قرار دهد.

4. غرور از فرشته شيطان ، و تواضع از خاك ، انسان مي سازد.

5. گرفتار گناه ، اسير هر دو عالم است.

6. حقيقت رنگ كردن مردم عينكي شدن خود است.

7. زني كه جواهر است از جواهرات براي خويش بت نمي سازد.

8. چشم دروغگو بيشتر از معمول پلك مي زند.

9. مطالعه يك كتاب تجربه يك زندگيست.

10. لبخند طاق نصرتي بر دروازه دل است.

11. كودكان خوبند اگر خلاف كردند بزرگترها را ادب كنيد.

12. رابطه اي كه با هوس شروع شود، با تنفر خاتمه مي يابد.

13. چاله شكست پر است از انسان هاي تندرو.

14. دوست جديد دنياي جديد است.

15. همه از عشق دم مي زنند اما عاشقان در سكوت مي ميرند.

16. هر كس در هنگام شكست ها نشكند پيروز است.

17. همه انسان ها در شهر خيال خويش اسطوره هايي منحصر به فردند.

18. زندگي ساختني است نه گذراندني.

19. جهان بزرگتر از آن است كه با كار تو خراب شود با گناه خود را خراب نكن.

20. غرور انهدام است مغرور نباش.

21. اي انسان بمان براي ساختن و نساز براي ماندن.

22. امروز فرصتي است براي جبران ديروز و ساختن فردا.

23. ارزانترين و زيباترين آرايش صورت لبخند است.

24. بقا از آن خداست باور نداريد از گذشتگان بپرسيد.

25. كسي كه هدف هاي بزرگ دارد بزرگ مي ميرد.

26. در ميدان عشق قاتل و مقتول محبوب يكديگرند

سلام،این شعر زیبا رو از شادروان مهدی اخوان ثالث تقدیم میکنم به عاشقان این

شاعر بزرگ

بر چوبه ی دار یادگارها نوشتند...

برای رنج هایی که بردند و برای رنج هایی که میبرند

زیرا براین باورم که اینان نارمیده اند .

گاهی به آسمان نگاه میکنم

تا شاید سایه ای از پروازشان را بر فراز ابر ها ببینم...

فریاد خانه‌ام آتش گرفته ست

آتشی جانسوز هر طرف می‌سوزد

این آتش، پرده‌ها و فرشها را، تارشان با پود.

من به هر سو می‌دوم گریان

در لهیب آتش پر دود

وز میان خنده‌هایم، تلخ، و خروش گریه‌‌ام، ناشاد

از درون خسته‌ی سوزان، می‌کنم فریاد! ای فریاد!

خانه ام آتش گرفته‌ست

آتشی بی‌رحم همچنان می‌سوزد این آتش

نقشهایی را که من بستم به خون دل

بر سر و چشم در و دیوار

در شب رسوای بی‌ساحل.

وای بر من، سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم بدشواری

در دهان گود گلدانها

روزهای سخت بیماری.

از فراز بامهاشان

شاد دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب

بر من آتش بجان ناظر.

در پناه این مشبک شب.

من به هر سو می‌دوم، گریان از این بیداد.

می‌کنم فریاد! ای فریاد! ای فریاد وای بر من

همچنان می‌سوزد این آتش آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان؛

و آنچه دارم منظر و ایوان

من به دستان پر از تاول اینطرف را می‌کنم خاموش

وز لهیب آن روم از هوش

ز آن دگرسو شعله برخیزد، به گردش دود

تا سحرگاهان، که می داند، که بودِ من شود نابود

خفته‌اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر

صبح از من مانده برجا مشتِ خاکستر

وای، آیا هیچ سر برمی کنند از خواب

مهربان همسایگانم از پی امداد؟

سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد

می‌کنم فریاد، ای فریاد! ای فریاد! زندان

sama — Tue, 22 Jan 2008 22:44:37 GMT

پشت دیوار همین کوچه بدارم بزنید من که رفتم بنشینیدو...هوارم بزنید باد هم آگهی مرگ مرا خواهد برد بنوسید که: "بد بودم" و جارم بزنید من از آیین شما سیر شدم.. سیر شدم پنجه در هر چه که من واهمه دارم بزنید دست هایم چقدر بود و به دریا نرسید؟! خبر مرگ مرا طعنه به یارم بزنید آی! آنها!! که به بی برگی من می خندید! مرد باشید و...بیایید... و.... کنارم بزنید

.........................................................................

مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور* *در زمستانی غبارآلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور * *مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها * *روز پوچی همچو روزان دگر, سایه ای ز امروزها, دیروزها* *دیدگانم همچو دالانهای تار, گونه هایم همچو مرمرهای سرد* *ناگهان خوابی مرا خواهد ربود , من تهی خواهم شد از فریاد درد* *میخزند آرام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر* *یاد می آرم که در دستان من روزگاری شعله میزد خون شعر * *خاک میخواند مرا هر دم به خویش, میرسند از ره که در خاکم نهند* *آه شاید عاشقانم نیمه شب , گل به روی گور غمناکم نهند * *بعد من ناگه به یکسو میروند, پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی میخزند* *روی کاغذها و دفترهای من در اتاق کوچکم پا مینهند* *بعد من با یاد من بیگانه ای* * در بر آینه میماند به جای تار مویی نقش دستی شانه ای * *می رهم از خویش و میمانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران میشود* *روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان میشود* *میشتابند از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماهها * *چشم تو در انتظار نامه ای خیره میماند به چشم راهها * *لیک دیگر پیک سرد مرا , میفشارد خاک دامنگیر خاک * *بی تو دور از ضربه های قلب تو قلب من میپوسد آنجا زیر خاک* *بعدها نام مرا باران و باد نرم میشویند از رخسار خاک * *گور من گمنام میماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ* * فروغ فرخزاد*

..................................................................

قلب من نورانی است حسرتم پنهانی است با خودم می گویم : این همه نادانی آخرش ویرانی است چشم من پرواز است بال من آغاز است نقطه اوج کجاست ؟ من فرود عشقم و کدامین عاشق ، همره این ره بی فرجام است ز پریشانی این بد مستی طلب هوشیاری از کجا باید کرد ؟ بس دگر این همه خار و خس بی مهری بس این همه بد مستی ها لحظه ها پایانی است آخر ویرانی است روح فردا شاد است عشق زیبا یاد است و تمام لکه های تردید بر تن سبز نجابت فردا پاک و عاری بشود گر تو عاقل باشی روح فردا شاد است

پائولو

sama — Sun, 25 Mar 2007 11:09:18 GMT

میانه روی

لوکاس راهب به همراه شاگردش از دهی میگذشت . پیرمردی از او پرسید : ای قدیس ، چگونه به خدا برسم ؟ لوکاس پاسخ داد : خوش بگذران و با شادی ات خدا را نیایش کن .و به راه خود ادامه دادند . کمی بعد به مرد جوانی برخوردند . مرد جوان پرسید : چه کنم تا به خدا برسم ؟ لوکاس گفت : زیاد خوش گذرانی نکن . وقتی جوان رفت ، شاگرد از استاد پرسید : بالخره معلوم نشد که باید خوش بگذرانیم یا نه :لوکاس پاسخ داد : (سیر و سلوک روحانی مثل گذشتن از یک پل بدون نرده است که روی یک دره کشیده شده باشد . اگر کسی بیش از حد به سمت راست کشیده شده باشد می گویم به طرف چپ برود و اگر بیش از حد به طرف چپ گرایش داشته باشد ، می گویم به سمت راست برود . این باعث می شود از راه منحرف نشویم و در دره سقوط نکنیم .)

مشکل گناه است

یک از راهبان صومعه ی اسکتا به پدر روحانی ماتئوس گفت :

زبانم برایم دردسر آفرین است. نمی توانم در میان مردم جلو زبانم را بگیرم و همیشه کارهای غلط شان را محکوم می کنم . کشیش پیر به برادر روحانی گفت :

اگر نمی توانی زبانت را مهار کنی ، درس را رها کن و به صحرا برگرد. اما خودت را فریب نده ؛ انتخاب تنهائی برای گریز از یک مشکل ، همیشه دلیلِ ضعف است . برادر روحانی گفت : چه کار کنم ؟

کشیش ادامه داد : اجازه بده چند خطا از تو سر بزند ، این گونه از احساس کُشنده ی برتری نسبت به دیگران رها می شوی . و هر چه را که دیگران هم می توانند درست انجام دهند تو نیز درست انجام بده .

معنای تاج ها

وقتی موسی (ع) به آسمان رفت تا بخشی از کتاب مقدس را بنویسد ، قادر متعال از او خواست بالای برخی حروف تورات ، تاجهایی نقش کند.موسی (ع) پرسید : خالق هستی این تاجها به خاطر چیست؟ خداوند پاسخ داد : زیرا صد نسل دیگر ، مردی به نام اکیوا ، معنای حقیقی این نقش ا را فاش خواهد کرد .موسی گفت : تفسیر این مرد را نشانم بده . خداوند موسی (ع) را به آینده برد و او را در کلاس درس اکیوای روحانی گذاشت. شاگردی پرسید : استاد ، این تاج ها برای چه بالای بعضی از حروف نقش شده اند ؟ اکیوا گفت : ((نمی دانم . فکر می کنم موسی هم نمی دانست . اما او از بزرگترین پیامبران بود و این کار را کرد که نشان دهد با وجود آن که نمی توانیم تمامی دستورات خداوند را بفهمیم ، باید آن چه را که می خواهد انجام بدهیم . )) و موسی از پروردگار عذر خواست .

یلدا

sama — Thu, 21 Dec 2006 21:03:24 GMT

یلدا بر همگانتان مبارکباد

sama — Fri, 17 Nov 2006 19:35:13 GMT

انسانهاي بي ريا راهميشه دوست ميدارم

باتمام جان به زمين عشق ميورزم

به تواي گل خشبوي من

عاشقانه ها

sama — Sat, 04 Nov 2006 19:28:30 GMT

همتونو دوست دارم

sama — Wed, 12 Jul 2006 17:54:47 GMT

دوستون دارم خیلی

بادگیر

sama — Fri, 14 Apr 2006 15:15:07 GMT

بادگیر با باد گفت :خداوند تورالعنت کند چه قدر سنگین وملالت آوری !

آیادرتوان تو نیست که به سمت سویی غیر از سمت وسوی من بوزی !!؟

آیا نمی دانی که تو با این کارت زلالی ثباتم را که خداوند به من ارزانی داشته

است ناگوار ومکدر می سازی !!؟؟

باد واژه ای بر زبان نراند اما در فضای بیکرانش خنده ای سرداد .

جبران خلیل جبران

در به در عاشق

sama — Tue, 14 Mar 2006 17:31:59 GMT

سلام دوستان عزیز

از اینکه دیر به دیر آپ می کنم معزرت می خوام

آخه خدمت سربازی و هزار تا در به دری

راستی گفتم خدمت سربازی دیروز دژبان شهر گرفتم ۲ ساعت الافم کرد

اما خدا را شکر نتونست جاساز وسایل اضافه رو پیدا کنه .

ایندفه رو جون سالم به در بردم .

برام دعا کنین زود تر این خدمت زوری تموم بشه وما از شرش راحت بشیم

به امید دیدار

مثله همیشه سبز و پایدار باشین .

مستیم درد منو دیگه دوا نمیکنه

غم بامن زاده شده منو رها نمیکنه

خدا رحمتت کنه

sama — Wed, 25 Jan 2006 15:02:57 GMT

چنان از زندگی دلگیر و دل تنگم که روز مرگ خود را جشن میگیرم.

سلام.من صادق هستم.حسین آقا هفته ی پیش خونه ی ما بود.یه عکس از من و آرش وحسین بک گراند بود حسین گفت صادق این رو بزار توی وبلاگ ولی از بخت بد هارد من سوخت و شرمنده ی حسین شدم.حالا هارد رو دادم برای تعمیر قول میدم هر وقت درست شد عکس رو بزارم.

نمیدونم توی پادگان با این بچه ها چیکار میکنند،حسین پسورد آی دی خودش یادش نبوددددددددددد.