_{از سكوت شاخه هاي سرفراز بيشه زاران
 از خروش نغمه سوز و ناله ساز آبشاران
 از زمين ، از آسمان ، از ابر و مه ، از باد و باران
 از مزار بيكسي گمگشته در موج مزاران
 مي خراشد قلب صاحب مرده اي را سوز سازي
 سازنه ، دردي ، فغاني ، ناله اي ،‌اشك نيازي
 مرغ حيران گشته اي در دامن شب مي زند پر
 مي زند پر بر در و ديوار ظلمت مي زند سر
 ناله مي پيچد به دامان سكوت مرگ گستر
 اين منم ! فرزند مسلول تو ... مادر، باز كن در
 باز كن در باز كن ... تا ببينمت يكبار ديگر
 چرخ گردون ز آسمان كوبيده اينسان بر زمينم
 آسمان قبر هزاران ناله ، كنده بر جبينم
 تا رغم گسترده پرده روي چشم نازنينم
 خون شده از بسكه ماليدم به ديده آستينم
 كو به كو پيچيده دنبال تو فرياد حزينم
 اشك من در وادي آوارگان ،‌آواره گشته
 درد جانسوز مرا بيچارگيها چاره گشته
 سينه ام از دست اين نامردمان صدپاره گشته
 بر سر شوريده جز مهر تو سودايي ندارم
 غير آغوش تو ديگر در جهان جايي ندارم
باز كن ! مادر ، ببين از باده ي خون مستم آخر
 خشك شد ، يخ بست ، بر دامان حلقه دستم آخر
 آخر اي مادر زماني من جواني شاد بودم
 سر به سر دنيا اگر غم بود ، من فرياد بودم
 هر چه دل مي خواست در انجام آن آزاد بودم
 صيد من بودند مهرويان و من صياد بودم
بهر صد ها دختر شيرين صفت فرهاد بودم
 درد سينه آتشم زد ، اشك تر شد پيكر من
 لاله گون شد سر به سر ، از خون سينه بستر من
 خاك گور زندگي شد ،‌ در به در خاكستر من
 پاره شد در چنگ سرفه پرده در پرده گلويم
 وه ! چه داني او چها كرده است با من ؟ من چه گويم
 هنفس با مرگم و دنيا مرا از ياد برده
ناله اي هستم كنون در چنگ يك فرياد مرده
 اين زمان ديگر براي هر كسي مردي عجيبم
ز آستان دوستان مطرود و در هر جا غريبم
 غير طعن و لعن مردم نيست اي مادرنصيبم
زيورم ، پشت خميده ، گونه هاي گود ، زيبم
ناله ي محزون حبيبم ، لخته هاي خون طبيبم
كشته شد ، تاريك شد ، نابود شد ، روز جوانم
 ناله شد ،‌افسوس شد ، فرياد ماتم سوز جانم
 داستانها دارد از بيداد او سوز نهانم
 خواهي جويا شوي از اين دل غمديده ي من
بين چه سان خون مي چكد از دامنش بر ديده ي من
 وه ! زبانم لال ، اين خون دل افسرده حالم
گر كه شر توست ، مادر ... بي گناهم ، كن حلالم
 آسمان ! اي آسمان ... مشكن چنين بال و پرم را
 بال و پر ديگر چرا ؟ ويران كه كردي پيكرم را
 بسكه بر سنگ مزار عمر كوبيدي سرم را
 باري امشب فرصتي ده تا ببينم مادرم را
 سر به بالينش نهم ، گويم كلام آخرم را
 گويمش مادر چه سنگين بود اين باري كه بردم
 خون چرا قي مي كنم ، مادر ؟ مگر خون كه خوردم
سرفه ها ، تك سرفه ها ! قلبم تبه شد ، مرد. مردم
بس كنين آخر ، خدارا ! جان من بر لب رسيده
 آفتاب عمر رفته ... روز رفته ، شب رسيده
 زير آن سنگ سيه گسترده مادر ، رختخوابم
 سرفه ها محض خدا خاموش ، مي خواهم بخوابم
عشقها ! اي خاطرات ...اي آرزوهاي جواني !
اشكها ! فريادها اي نغمه هاي زندگاني
سوزها ... افسانه ها ... اي ناله هاي آسماني
 دستتان را ميفشارم با دو دست استخواني
 آخر ... امشب رهسپارم سوي خواب جاوداني
 هر چه كردم يا نكردم ، هر چه بودم در گذشته
 كرچه پود از تار دل ،‌تار دل از پودم گسسته
عذر مي خواهم كنون و با تني درهم شكسته
مي خزم با سينه تا دامان يارم را بگيرم
 آرزو دارم كه زير پاي دلدارم بميرم
 تالباس عقد خود پيچيد به دور پيكر من
 تا نبيند بي كفن ،‌فرزند خود را ، مادر من
پرسه مي زد سر گردان بر ديدگان تار ،‌خوابش
تا سحر ناليد و خون قي كرد ، توي رختخوابش
 تشنه لب فرياد زد ، شايد كسي گويد جوابش
 قايقي از استخوان ،‌خون دل شوريده آبش
ساحل مرگ سيه ، منزل گه عهد شبابش
بسترش درياي خوني ، خفته موج و ته نشسته
 دستهايش چون دو پاروي مج و در هم شكسته
 پيكر خونين او چون زورقي پارو شكسته
 مي خورد پارو به آب و ميرود قايق به ساحل
تا رساند لاشه ي مسلول بيكس را به منزل
 آخرين فرياد او از دامن دل مي كشد پر
 اين منم ، فرزند مسلول تو ، مادر ،‌باز كن در
 باز كن، ازپا فتادم ... آخ ... مادر
م... ا...د...ر}

                        ((کارو ))                                      

                                                                                                         یغما گلروئی

ومنورش کنیم .                                                    آناتول فرانس

وقتی خیال کردیدکاری به آسانی انجامشده است مطمئن باشید که ناچارید

همانکار رادوباره انجام دهید .زیراکارآسان وجود ندارد .        دیوید موری

مردم همه از آدم بدبخت می گریزند ولی من از یاس وناامیدی می گریزم

 زیرا منشاءکلیه بدبختیهاست .

                                                                        ناپلئون

اگر به آرزوی خود نرسیده اید ، یاواقعا"آنرا از ته دل آرزونمی کردید یااین که

 برسرقیمتش چانه زده اید

                                                                        جرج برنارد شاو

اشکهای دیگران را مبدل به نگاههای پراز شادی کردن بهترین

خوشبختی هاست .

                                                                                                 بودا

--------------------------------------------------------------------------------

ای آتش سودای تو خون کرده جگرها      بر باد شده در سر سودای تو سرها 
در گلشن امید به شاخ شجر من              گلها نشکفند و برآمد نه ثمرها 
ای در سر عشاق ز شور تو شغب‌ها        وی در دل زهاد ز سوز تو اثرها 
آلوده به خونابه‌ی هجر تو روان‌ها            پال وده ز اندیشه‌ی وصل تو جگرها 
وی مهره‌ی امید مرا زخم زمانه              در ششدر عشق تو فرو بسته گذرها 
کردم خطر و بر سر کوی تو گذشتم         بسیار کند عاشق ازین گونه خطرها

 
 
خاقانی از آنگه که خبر یافت ز عشقت   از بیخبری او به جهان رفت خبرها

--------------------------------------------------------------------------------

آخر بازی

عاشقان
سرشکسته گذشتند،
شرم‌سار ترانه‌های بی‌هنگام خويش.

و کوچه‌ها
بی‌زمزمه ماند و صدای پا.

سربازان
شکسته گذشتند،
خسته 
 بر اسبان تشريح، 
و لته‌های بی‌رنگ غروری 
 نگون‌سار 
بر نيزه‌های‌شان.

تو را چه سود 
 فخر به فلک بر 
  فروختن 
هنگامی که 
 هر غبار راه لعنت‌شده نفرين‌ات می‌کند؟ 

تو را چه سود از باغ و درخت
که با ياس‌ها 
 به داس سخن‌گفته‌ای. 

آن‌جا که قدم برنهاده‌باشی
گياه 
 از رستن تن‌می‌زند 
چرا که تو
تقوای خاک و آب را 
 هرگز 
باورنداشتی.

فغان! که سرگذشت ما
سرود بی‌اعتقاد سربازان تو بود
که از فتح قلعه‌ی روسبيان 
 بازمی‌آمدند. 

باش تا نفرين دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سياه‌پوش
ــ داغداران زيباترين فرزندان آفتاب و بادــ
هنوز از سجاده‌ها 
 سر برنگرفته‌اند! 

                                                                                                          احمد شاملو

آنها ساده لوحی یک قلب را
با خود به قصر قصه ها بردند
و اکنون دیگر
دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خواست
و گیسوان کودکیش را
در آبهای جاری خواهد رخت
و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است
در زیر پالگد خواهد کرد؟

ای یار ، ای یگانه ترین یار
چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند .
انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده هانمایان شدند
انگار
 از خطوط سبز تخیل بودند
آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند
انگار
آن شعله های بنفش که در ذهن پاک پنجره ها می سوخت
چیزی بجز تصور معصومی از چراغ نبود .

در کوچه ها باد می امد
این ابتدای ویرانیست آن روز هم که د ست های تو ویران شد
باد می آمد
ستاره های عزیز
ستاره های مقوایی عزیز
وقتی در آسمان ، دروغ وزیدن میگیرد
دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد ؟

ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم میرسیم و آنگاه
خورشید بر تباهی اجاد ما قضاوت خواهد کرد .
 من سردم است
من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه ترین یار " آن شراب مگر چند ساله بود ؟ "
نگاه کن که در اینجا
زمان چه وزنی دارد
و ماهیان چگونه گوشت های مرا میجوند
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟

                        نه هر که آئینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد وتندنشست

                        کلاه داری و آئین سروری داند

                               چه برده وچه باخته از این قمار خسته ام

قبله دلهاست این جا هر چه خواهی آرزو کن

تا دلی آتش نگیرد حرف جانسوزی نگوید

حال ما خواهی اگراز گفته ما جستجو کن

چرخ کج رو نیست تو کج بینی ای دور از حقیقت

گر همه کس را نکو خواهی برو خود را نکو کن

هر کس به طریقی دل ما می شکند

بیگانه جدا دوست جدا می شکند

دشمن اگر می شکند حرفی نیست

از دوست بپرسید که چرا می شکند

دل ما بشکست کس صدایش نشنید

آری آری دل مرد بی صدا میشکند

از کبوتر پرسیدم زندگی چیست ؟

پر زد جوابم را نداد !

از خورشید پرسیدم زندگی چیست ؟

غروب کرد وجوابم را نداد !

از دریا پرسیدم زندگی چیست ؟

خوروشیدو جوابم رانداد !

از انسان پرسیدم ؟

جوابم داد

زندگی خون دل خوردن است

اولش عشق و آخرش مردن است

زندگی کردن من جان کندن تدریجی بود

                                                       هر چه جان کند تنم عمر حسابش کردند

برای این قسمت هم تکه ای از گفته های جبران خلیل جبران را براتون انتخاب کردم

شما همراه زاده شدید وتا ابد همراه خواهید بود

هنگامی که بالهای سفید مرگ

روزهایتان راپریشان می کند همراه خواهید بود

آری

شما در خاطرات خاموش خداوند نیز همواره خواهید بود

اما در همراهی خود حد فاصل را نگه دارید وبگذاریدبادهای آسمان در میان شما به رقص درآیند .

آواز سوزناک

امشب به تصویر خود شبیه نیستم وبرکه ها از مشاهده ام سر باز می زنند

گوئی هیچ به آینه ها خیره شده است و لطافت معانی را بی خوشونت الفظ می بینم

چقدر نیازمند سجاده ام و این مژگان بی شکیب چه بی قرارانه با اشکهای مسافر وداع می کنند 

و جه آشوب تمدن شکنی در قبایل احساسم افتاده است .

امشب اشکم به جامه شقایق درآمده است ودر آه های پریشانم آواز سوزناک ناله ها است .

در دیاری که زمان کاشت مرا

                                                              گل زیبایش به جز خار نبود

هرزه و  و هرزگی و هرزه گری

                                                              حسرتا بهر کسی عار نبود

در به در و بد بخت وگرفتار کسی             

                                                               که به این درد گرفتار نبود

با نظرات خودتون در هر چه بهتر شدن این وبلاگ منو یاری کنید .

                                                                                          ممنون